De druk van december
Het is weer december en dat brengt vaak van allerlei gevoelens omhoog. Positief, wellicht wat stressvol, reflecterend. En als dat laatste zie ik het vooral. Reflecteren. De vraag die ik áltijd krijg op oudjaarsavond; Wat heb je geleerd dit jaar? Je collega’s die wéér zeggen hoe snel het jaar weer voorbij is gegaan, om vervolgens in januari 500 keer ‘de beste wensen hé’ te horen. Misschien benadrukt deze maand van alle twaalf misschien wel het meeste wat men wel, maar ook juist níet heeft.
Het meer verafschuwde dan geliefde kerstdiner met de eeuwige single, het stel tijdens kerst waarvan je had gehoopt dat ze uit elkaar waren. Maar ook een overleden dierbare die je mist, of eentje die wel leeft maar niet aanwezig is. Tijdens iets wat de mooiste tijd van het jaar zou moeten zijn, is de afwezigheid van wat je graag had gewild, maar niet heeft mogen zijn, pijnlijk duidelijk. De sociale druk om het altijd gezellig te hebben, altijd leuk, altijd saamhorig. Bijna perfect. Wat als we dat voor een jaartje niet doen? Het gewoon laten zijn. Het constante vergelijk met anderen buiten laten. De eeuwige single laten voor wie ze zijn, evenals dat ene stel. Maar stop het gemis niet weg. Deel het, het voelt wellicht wat minder zwaar om het samen te tillen.
Laten we december dit jaar ook eens accepteren zoals die komt. Misschien is dat uiteindelijk wat er van ons gevraagd wordt: niet dat het perfect is, maar dat het echt mag zijn. Dat we elkaar een beetje ruimte geven om te voelen wat er is. Dat we dit jaar niet proberen het plaatje compleet te maken, maar gewoon meegaan met wat zich aandient. Misschien wordt het dan juist een maand die lichter voelt, niet omdat alles klopt, maar omdat we niets meer hoeven weg te drukken.
Het is weer december en dat brengt vaak van allerlei gevoelens omhoog. Positief, wellicht wat stressvol, reflecterend. En als dat laatste zie ik het vooral. Reflecteren. De vraag die ik áltijd krijg op oudjaarsavond; Wat heb je geleerd dit jaar? Je collega’s die wéér zeggen hoe snel het jaar weer voorbij is gegaan, om vervolgens in januari 500 keer ‘de beste wensen hé’ te horen. Misschien benadrukt deze maand van alle twaalf misschien wel het meeste wat men wel, maar ook juist níet heeft.
Het meer verafschuwde dan geliefde kerstdiner met de eeuwige single, het stel tijdens kerst waarvan je had gehoopt dat ze uit elkaar waren. Maar ook een overleden dierbare die je mist, of eentje die wel leeft maar niet aanwezig is. Tijdens iets wat de mooiste tijd van het jaar zou moeten zijn, is de afwezigheid van wat je graag had gewild, maar niet heeft mogen zijn, pijnlijk duidelijk. De sociale druk om het altijd gezellig te hebben, altijd leuk, altijd saamhorig. Bijna perfect. Wat als we dat voor een jaartje niet doen? Het gewoon laten zijn. Het constante vergelijk met anderen buiten laten. De eeuwige single laten voor wie ze zijn, evenals dat ene stel. Maar stop het gemis niet weg. Deel het, het voelt wellicht wat minder zwaar om het samen te tillen.
Laten we december dit jaar ook eens accepteren zoals die komt. Misschien is dat uiteindelijk wat er van ons gevraagd wordt: niet dat het perfect is, maar dat het echt mag zijn. Dat we elkaar een beetje ruimte geven om te voelen wat er is. Dat we dit jaar niet proberen het plaatje compleet te maken, maar gewoon meegaan met wat zich aandient. Misschien wordt het dan juist een maand die lichter voelt, niet omdat alles klopt, maar omdat we niets meer hoeven weg te drukken.