Morgen begin ik echt toch?
Ik open mijn laptop en staar ernaar. Ik moet van alles doen, maar waar moet ik beginnen? Ik klik wat bestanden en tabbladen open, hopend dat het vanzelf duidelijk wordt, maar helaas. Als ik een uur naar mijn scherm heb gestaard klap ik mijn laptop dicht en denk ik: ach ik begin morgen wel.
En zoals altijd eindigt morgen weer precies hetzelfde: ik begin morgen wel.
Het vreemde is dat uitstellen soms bijna productief aanvoelt. Terwijl ik het belangrijke werk voor me uitschuif, ontdek ik dat mijn planten water nodig hebben, mijn kledingkast een opruimbeurt kan gebruiken en mijn mail nog bijgewerkt moet worden. Ik ben druk bezig, maar niet met wat ik eigenlijk had moeten doen.
Psychologen zeggen dat uitstelgedrag vaak voortkomt uit angst of perfectionisme. Je wilt iets perfect doen, dus schuif je het voor je uit tot je denk dat het moment goed genoeg is. Maar eerlijk, bestaat dat goede moment? Waarschijnlijk niet.
Soms heb ik er gewoon geen zin in, twijfel ik of ik het wel goed genoeg doe of zie ik ertegenop. Ondertussen gaat de tijd door en groeit het schuldgevoel, terwijl het werk blijft liggen.
Misschien kom ik nooit helemaal van mijn uitstelgedrag af. Maar er is één ding dat wel werkt: gewoon beginnen. Het klinkt moeilijk maar al is het een klein stapje. Dat voelt sowieso beter dan eindeloos naar een scherm staren. Vaak is dat ene ding dat je wél doet al genoeg om de rest een beetje op gang te krijgen. Uitstellen is fijn op de korte termijn, maar beginnen geeft uiteindelijk veel meer rust.
Je hoeft niet alles in een keer te doen. Een kleine stap vandaag kan al een verschil maken en het schuldgevoel verminderen. Een kleine stap vandaag kan morgen een grote opluchting zijn. En wat een heerlijk gevoel is dat.
Misschien kom ik nooit helemaal van mijn uitstelgedrag af. Maar er is één ding dat wel werkt: gewoon beginnen. Het klinkt moeilijk maar al is het een klein stapje. Dat voelt sowieso beter dan eindeloos naar een scherm staren. Vaak is dat ene ding dat je wél doet al genoeg om de rest een beetje op gang te krijgen. Uitstellen is fijn op de korte termijn, maar beginnen geeft uiteindelijk veel meer rust.
Je hoeft niet alles in een keer te doen. Een kleine stap vandaag kan al een verschil maken en het schuldgevoel verminderen. Een kleine stap vandaag kan morgen een grote opluchting zijn. En wat een heerlijk gevoel is dat.
Ik open mijn laptop en staar ernaar. Ik moet van alles doen, maar waar moet ik beginnen? Ik klik wat bestanden en tabbladen open, hopend dat het vanzelf duidelijk wordt, maar helaas. Als ik een uur naar mijn scherm heb gestaard klap ik mijn laptop dicht en denk ik: ach ik begin morgen wel.
En zoals altijd eindigt morgen weer precies hetzelfde: ik begin morgen wel.
Het vreemde is dat uitstellen soms bijna productief aanvoelt. Terwijl ik het belangrijke werk voor me uitschuif, ontdek ik dat mijn planten water nodig hebben, mijn kledingkast een opruimbeurt kan gebruiken en mijn mail nog bijgewerkt moet worden. Ik ben druk bezig, maar niet met wat ik eigenlijk had moeten doen.
Psychologen zeggen dat uitstelgedrag vaak voortkomt uit angst of perfectionisme. Je wilt iets perfect doen, dus schuif je het voor je uit tot je denk dat het moment goed genoeg is. Maar eerlijk, bestaat dat goede moment? Waarschijnlijk niet.
Soms heb ik er gewoon geen zin in, twijfel ik of ik het wel goed genoeg doe of zie ik ertegenop. Ondertussen gaat de tijd door en groeit het schuldgevoel, terwijl het werk blijft liggen.